Hij is ook in Nederland gesignaleerd: de snuggie. Een uitermate kansloos product in de vorm van een deken met mouwen.

Nu viel mij plots ook de product placement op in Californication en Two and a Half Men (werd expliciet genoemd). Dat spul gaat ons leven infiltreren… let maar op!

Vandaar een fatsoenlijke parodie. The what the fuck blanket, the blanket that will ruin your sexlive (en meer).

Zat ik net dus op mijn TV kalender te kijken, zie ik dat Californication er weer aankomt met een nieuw seizoen (28 september). Aan deze serie was ik hooked vanaf de eerste aflevering. Het tweede seizoen deed het echter voor mij totaal niet (hier, hier en hier). Het derde seizoen wordt dus spannend: komt er weer iets terug van de oude charme of zullen ze verder gaan op dezelfde voet als seizoen 2?

Een deel van m’n vragen worden beantwoord, er is een trailert voor seizoen 3! En wat kan ik daaruit afleiden: volgens mij is de humor OK, Hank rookt en zuipt weer, er zit weer vrouwelijk schoon in. Enfin, wat nog ontbreekt is voor Hank een goede reden om zichzelf weer finaal te slopen.

Check de trailer hieronder.

Als je onderstaande een beetje wil volgen, is het handig te weten hoe de Britse QI werkt. Weet je dat niet, lees dan deze wikipedia pagina.)

QI kijk ik al een tijdje bij de BBC (nouja, ik download de aflevering, lui als ik ben) en daar is de Britse humor onnavolgbaar (al moet ik bekennen dat sommige grappen aan mij voorbij gaan). Ik heb nu ongeveer twee en een halve aflevering mogen zien van QI bij de VARA, dus ik mag ik daar vast wel wat over vertellen. Nou, het kan helaas niet tippen aan de Britse versie. Logisch ook, want Nederlanders hebben niet zulke leuke humor. Ze denken vaak adrem te zijn, terwijl ze dat eigenlijk niet zijn.

Wat mankeert er ondermeer aan (geen volledige analyse, slechts wat in mij op kwam vanaaf):

• De gasten zijn niet grappig. Het zijn vaak derde rangs komieken – Sara Kroos, Sylvester Zwaneveld (van Arie en Sylvester). Er was recentelijk zelfs iemand die niet wist dat er geen serieuze puntentelling is.
• Over puntentelling gesproken: in de Britse versie worden er veel minpunten weggegeven (hoort erbij), maar in de Nederlandse versie worden er TE veel minpunten weggeven. Een verschil van +16 en -67 (of iets van die orde) is gewoon niet leuk. Minpunten geven om het minpunten geven… jammer.
• De onderwerpen worden niet leuk behandeld. De verschillende onderwerpen worden te snel behandeld. Wellicht omdat er geen dialoog op gang komt tussen de deelnemers, maar ik denk ook omdat het geen QI onderwerpen zijn. D.w.z. het zijn dingen die helemaal niet Quite Interesting zijn, maar gewoon algemeen bekend. Deelnemers weten dus vaak vrij snel het goede antwoord, waarna het onderwerp wordt afgesloten en men verder gaat met het volgende onderwerp. Het hele idee is juist dat men blijft hangen bij 1 onderwerp en daar leuke gesprekken over hebt, zonder eigenlijk interesse te hebben in het antwoord (omdat de presentator vaak de enige is die het weet).
• En als laatste: Arthur Japin is niet Stephen Fry. Volgens mij is Stephen Fry zichzelf, Arthur Japin doet daarintegen een beetje te interessant.

Ik betwijfel of het concept ooit zal werken op de Nederlandse TV. Maar als ze proberen wat meer de nutteloze discussies op gang te krijgen, en daarmee hopelijk de humor te verbeteren, zijn ze al een heel eind.

Update: Hier nog een alleraardigst interviewtje in DWDD (negeer meneer Mulder).

En dat was het dan. Net de laatste aflevering van californication in de trein gekeken. Zoals ik eerder schreef was ik totaal niet tevreden met dit seizoen. Toch heeft die laatste aflevering me een beetje mogen bekoren.

Ga ik toch weer zo’n dvdbox kopen…

Over Californication was ik lyrisch. Het eerste seizoen, wel te verstaan. Bij de start van het tweede seizoen was ik al zeer teleurgesteld. En nu de laatste aflevering eraan komt (gisteravond nummertje 11 uit het seizoen gekeken) kan ik eigenlijk al concluderen dat de lol er echt vanaf is. Het is moeilijk je vinger te leggen op wat er mis is gegaan – maar ik denk dat er te veel verhaallijnen zijn, en dat die allemaal ook nog eens over the top zijn. Daarnaast is het voornamelijk drama geworden en erg weinig humor.

Hoe dan ook, je zou zeggen dat de serie nu afgelopen is. Maarrrr nee, ze durven nog een derde seizoen te doen. En daarmee zeg ik toch echt: Californication is niet meer leuk, en dient puur voor de centen. Californi-cashcow.

Afgelopen jaar heb ik enorm genoten van de serie Californication – hell, ik heb zelfs de DVD box van het eerste seizoen aangeschaft.

Vandaag had ik eindelijk tijd om te kijken naar de eerste twee afleveringen van het tweede seizoen. Officiële air-date is voor de VS 29 september, maar de eerste afleveringen waren al gelekt – vandaar. Maar waar ik al bang voor was, is gebeurd: seizoen 1 is als een lopend verhaal aan het einde mooi afgesloten en dan is een sequel gewoon kut. Period. Net als bij films is een vervolg gewoon kut als in de oorspronkelijke film alle losse draadjes aan elkaar geknoopt zijn.

Nu heb je bij een serie wel weer de tijd om nieuwe dingen te bedenken, wat de makers bij het tweede seizoen ook proberen, maar Hank Moody (de hoofdpersoon) is een beetje sufjes geworden…

De rode lijn in het eerste seizoen was zijn poging om zijn ex-vriendin terug te krijgen. Nu dit gelukt is, heeft hij vooralsnog weinig andere belangrijke dingen te doen. Zelfs de elementen uit het eerste seizoen zijn eruit gesloopt… de selfdestructing Hank Moody is kwijt: geen drowning in a pointless sea of pussy, geen roken meer (nicotine pleisters!), geen excessief drankgebruik meer. Donder toch op.

In plaats van het gouden oude verhaal, gaan we volgens mij meer genieten van een hoop ander gedoe – schijnbaar meer de kant van de extremen. Marcy en Charlie lekker aan het coken, Charlie z’n baan kwijt, Hank met een ietwat dubieuze man die graag z’n biografie geschreven wil zien.

Enfin, wellicht dat het een leuke kant op gaat als er wat meer afleveringen zijn geweest – maar vooralsnog kunnen deze afleveringen bij lange na niet tippen aan seizoen 1.