Gisteren begon de heisa over de folder van Het Nieuwe Rijk. In het foldertje wordt gesproken over het aanbrengen van een tatoo met je BSN – lekker handig, hoef je geen paspoort meer mee te slepen. Vandaag kwam eindelijk de ware aard naar buiten: een harde schop tegen de vingerafdruk registratie.

Leuk, ik maakte mij daar enkele dagen terug ook boos over. Deze club krijgt dan ook mijn volledige support!

Pas op: ik heb niet zoveel zin en tijd om er een genuanceerd stukje van te maken. Discussie kan altijd in de comments.

De laatste tijd heb ik het gevoel dat de overheid meer en meer van ons weet en dat we als levende kikkers gaar worden gekookt.

Wat is er in de afgelopen paar jaar ingevoerd en wat gaat er ingevoerd worden:

• Vingerafdrukken in je paspoort.
• Kilometerheffing.
• OV chipkaart.

Laat ik beginnen met de vingerafdrukken. In principe is het een goed plan dat de vingerafdrukken in je paspoort komen, het is een betere manier voor identificatie dan een foto alleen (die nu gebruikt wordt). Het probleem is echter dat er bedacht is dat deze gegevens ook wel in een centrale database opgeslagen kunnen worden. Helemaal nérgens voor nodig: een vingerafdruk past makkelijk op een chip – sterker nog, ik loop met een pasje voor m’n werk rond waar m’n vingerafdrukken in zitten. Deze afdrukken staan nergens anders, behalve in mijn pasje (zodat ik deuren e.d. kan openen).

Next: kilometerheffing met een GPS kastje in elke auto. Nog los van de discussie of het een goede manier van heffen is, is er nog een groter probleem: ook nu weer wil men alle gegevens opslaan in een centrale database. Maar niet alleen gaan ze precies bijhouden waar je gereden hebt, nee er is ook nog het lumineuze plan bedacht om adviezen naar lease-rijders te sturen over welke routes ze beter kunnen nemen. De overheid gaat zich dus bemoeien hoe jij en ik ons naar ons werk verplaatsen!

En de OV chipkaart. Zelfde verhaal: er is precies bekend wanneer en waar jij met het openbaar vervoer bent geweest.

En vergeet niet dat er meer van dit soort systemen zijn: het digitale zorgdossier, de opslag van specifieke internetgegevens (wanneer welk IP welke website heeft bezocht), de opslag van telefoongegevens (wanneer welk nummer welk nummer heeft gebeld of gesmst).

Op zichzelf lijken deze systemen misschien allemaal in mindere of meerdere mate onschuldig, maar als deze gegevens in verkeerde handen belanden kan er van alles mee gedaan worden. Verzekeraars kunnen beslissen je niet meer te verzekeren, criminelen laten jouw vingerafdrukken overal achter. Of natuurlijk het tweede wereld oorlog scenario: dankzij onze geweldige administratie is het verdomd makkelijk om de zwakkere uit de samenleving op te sporen. Koppel al deze gegevens en je hebt controle over alles en iedereen. Laat vervolgens Wilders minister president worden en de moslims kunnen maar beter terug naar ‘hun eigen land’, want daar zijn ze dan veiliger dan hier.

Waarom wil de overheid zoveel van ons weten? Het zal toch niet zijn omdat deze regering vol zit met slechtheid en graag Big Brother spelen? Nee, ik denk dat het voort komt uit het altijd durende spelletje dat de overheid graag alles over z’n burgers wil weten (want dat vergemakkelijkt de aansturing en de controle) en de burger zo autonoom mogelijk wilt blijven.

Maar met de technische mogelijkheden wordt het steeds makkelijk om gigantische databases bij te houden en met één druk op de knop zeer exacte informatie te vinden over waar iets gebeurd. En dus zorgt de overheid ervoor dat ze zoveel mogelijk gegevens hebben, zelfs al zijn die gegevens totaal overbodig om het oorspronkelijke doel te behalen (zoals bij de kilometerheffing). En ondertussen wordt de burger verder ingeperkt, zonder dat ze het schijnbaar doorhebben. Om bang van te worden.

Jezus Christus, wat ik nu weer meemaak.

Gisteren had ik een gezellig feestje van wat geneeskunde studenten. Komt natuurlijk wat alcohol bij kijken en soms ga ik raar dromen van alcohol. Zeker als het spul als wijn en likeur is, omdat al het bier alweer op is. Eigenlijk alleen bij van die zoete likeurs als Malibu enzo. Ik droom niet zo heel vaak raar, want die likeurs rotten m’n tanden weg dus drink ik het niet zo vaak. Enfin, lekker belangrijk. De inhoud van die droom is boeiender: ik droomde dat ik weer in het huis woonde waar ik was opgegroeid, samen met m’n ouders. En blijkbaar met een priester of iets gelovigs (iemand met een bijbel in de hand). Als agnostische atheïst trek ik dat soort mensen zeer slecht. Dat maakte ik in mijn droom ook duidelijk: dat soort mensen duld ik niet in m’n huis. Gevolg was ruzie en alles.

Die droom doet er verder niet zo toe. Wat gebeurde: ik werd wakker met een hele vieze kut kater. Je kent het allicht: koppijn, smerige smaak in je bek en een gevoel dat je elk moment de wc-bril gaat knuffelen (maar dat niet doet en dus weer een gootsteen onteerd of iets dergelijks, omdat de plee te ver lopen is, waardoor je ’s middags dat weer mag opruimen, zodat je het dan nog eens dunnetjes over kan doen. Broodjes kebab geweekt in alcohol en maagzuur. Lekker.).

Goed, kater en net wakker. Gaat de deurbel. Meestal kan me het weinig schelen, ze gooien wel een briefje door de deur (en ik verwacht niemand om 11:15). Maar vandaag verwacht ik wel iemand, namelijk de postbode met een pakketje. En je weet hoe snel die weer in hun busje stappen, zodat ze het morgen nog eens kunnen proberen als je er ook niet bent. En bij poging drie ben je er weer niet, dus mag je het afhalen. De volgende werkdag. Je snapt: ik wilde dat pakketje nu hebben en niet over tig werkdagen.

Ik spring uit bed, ga weer even op de bedrand zitten: want duizelig en een slokdarm die aan het werk wil, sta weer op en loop naar de deur. Dus ik sta in m’n boxer in de deuropening en zie dat het de postbode niet is. Tenzij hij nu twee lelijke oude vrouwtjes is die een zwarte jas dragen (in plaats van het immer gezellige PTT-rood of TNT-oranje).

Mormel: “Goedemorgen, ik wil met u praten over de waarden uit de bijbel.”

Ik: “Ik kom uit m’n bed voor de postbode, ik heb een gruwelijke hekel aan godsversprijders en heb godverdomme een kater die zelfs jezus niet wegkrijgt met z’n heilige handjes. Nee, ik heb daar geen zin in. Nu effe niet. Besides, als ik al iets lees is het non-fictie. Veel leuker. Geen succes verder met uw missie.” klap deur dicht.

Bedenk ik me net: het was fucking woensdagochtend 11:15. Is de doelgroep van de bijbel enkel studenten en werkelozen?

Jawel! Zojuist heb ik vrij serieus op een terrasje, in het zonnetje aan het strand mogen zitten. Coronaatje, wat tapas achtige meuk, flesje rose, of wel: the works. Dit is dan toch wel de officiele opening van het strandseizoen voor mij.

Ik ben blij en aangeschoten. Proost!

Zojuist bedacht ik me dat het wel geinig is hoe we (die mediapietjes, geeks en langzamerhand ook normaal volk) overal en nergens over lange afstanden met iedereen communiceren. Terwijl ik in de trein zit krijg ik m’n mails binnen op m’n telefoon – he, een nieuw bericht op een forum. Even checken en reageren. Of een LinkedIn uitnodiging – ook maar even accepteren.

Na m’n mailtjes check ik het laatste nieuws van mijn rssfeeds op m’n telefoon. Geen gedoe met berichten die je vanmorgen al bij je bakkie koffie hebt gelezen, de programma’s zijn tegenwoordig slim genoeg om te weten wat je al op je Computer hebt gelezen.

Tussendoor schrijf je een twitterberichtje en ontdek je dat Maxime Verhagen in een kasteeltje gaat vergaderen waar geen CV is, enkel een haard.

En ondertussen schrijf je nog even een berichtje op je blog, ook vanaf je telefoon (zie hier het resultaat).

Vroeger was een treinreis van 3 uur lang en moest je je behelpen met een boek en mooie landschappen. Ik heb het daarentegen drukker in de trein dan tijdens een college.

Zit ik dus te luisteren naar BNR, wordt die vrouw van Greenpeace geïnterviewd. Ze bestaan 30 jaar of zoiets. Niet belangrijk. Belangrijker is dat mevrouw verhaalt over CO2 uitstoot en wat niet meer. We moeten die CO2 uitstoot verminderen, want dat lost een hoop problemen op.

Maarrrrr daar heeft ze zowaar helemaal GEEN gelijk. Vermindering van CO2 uitstoot zal op termijn helemaal geen nut hebben. Simpelweg: lukt het ons vandaag om de CO2 uitstoot te halveren (you wish), op termijn zal de wereldbevolking blijven groeien en per persoon gewoon vrolijk meer en meer CO2 uitstoten.

Volgens de VN zal de wereldbevolking in 2100 bestaan uit 5,5 miljard tot 14 miljard hoofden. Zou het het laagste zijn, dan zijn we natuurlijk helemaal safe. Gewoon nog dik een half miljard mensen er af, komt allemaal goed. Maarja, lijkt mij verstandig om uit te gaan van een worstcase scenario – het zou immers om het einde van de wereld kunnen gaan (zoals ik nu uit alle heisa begrijp). Dat is zomaar ff een dikke verdubbeling. Oeps. Halveren we nu onze CO2 uitstoot, zijn over 90 jaar weer net zo ver. EPIC FAIL!!!

De enige oplossing en dat weet iedereen al lang, is het gebruik van duurzame energie. Maar denk dan wat verder dan lelijke molentjes en daken vol met zonnepanelen. Maar denk aan kernfusie.

Vanaf dit punt mag je hier verder lezen; daar heb ik lente 2008 al een verhaal gehouden over kernfusie en ons energieprobleem.

En dat was het dan. Net de laatste aflevering van californication in de trein gekeken. Zoals ik eerder schreef was ik totaal niet tevreden met dit seizoen. Toch heeft die laatste aflevering me een beetje mogen bekoren.

Ga ik toch weer zo’n dvdbox kopen…

Over Californication was ik lyrisch. Het eerste seizoen, wel te verstaan. Bij de start van het tweede seizoen was ik al zeer teleurgesteld. En nu de laatste aflevering eraan komt (gisteravond nummertje 11 uit het seizoen gekeken) kan ik eigenlijk al concluderen dat de lol er echt vanaf is. Het is moeilijk je vinger te leggen op wat er mis is gegaan – maar ik denk dat er te veel verhaallijnen zijn, en dat die allemaal ook nog eens over the top zijn. Daarnaast is het voornamelijk drama geworden en erg weinig humor.

Hoe dan ook, je zou zeggen dat de serie nu afgelopen is. Maarrrr nee, ze durven nog een derde seizoen te doen. En daarmee zeg ik toch echt: Californication is niet meer leuk, en dient puur voor de centen. Californi-cashcow.

Gaat het toch nog goed komen met het Nederlandse roltrapgedrag? Zoals bezoekers van ondermeer de Londense tube wel weten, is het zeer ongepast om uitgebreid aan de linkerkant van de roltrap te gaan staan. Een duw in je rug is niet vreemd (zeker in een drukke spits). ProRail gaat dit vanaf vandaag ook als test invoeren op Amersfoort (minus de duw in je rug, denk ik) – groene ‘lopende’ voetjes aan de linkerkant van de roltrap, rode ’stilstaande’ voetjes aan de rechterkant. De bedoeling is dat men dus rechts gaat staan en links gaat lopen.

Sommigen (volgens reacties op de TV, internet e.d.) vinden het maar een overbodig systeem: al die drukte om niets; het leven is te kort; bla bla. Sorry? Roltrappen zijn er niet alleen voor de luie/kreupele mens die geen trappen loopt, maar ook voor de mens die graag een tikkie sneller boven wil zijn (zodat de trein gehaald kan worden). Dat de stilstaander niet wil lopen, no problem – dat de loper niet wil stil staan, ook geen punt. Dus lijkt het me helemaal fair dat de stilstaander rechts gaat staan en de loper zich links verplaatst.

Sterker nog: het fucking systeem werkt perfect in vele landen, dus eigenwijze Hollanders: pas je graag aan zodat we vredig verder kunnen leven. (Nu nog het dringen voor de metro en trein fatsoeneren, het OV-betaalsysteem goed bouwen en we worden nog eens geciviliseerd in het openbaar vervoer.)

Afgelopen jaar heb ik enorm genoten van de serie Californication – hell, ik heb zelfs de DVD box van het eerste seizoen aangeschaft.

Vandaag had ik eindelijk tijd om te kijken naar de eerste twee afleveringen van het tweede seizoen. Officiële air-date is voor de VS 29 september, maar de eerste afleveringen waren al gelekt – vandaar. Maar waar ik al bang voor was, is gebeurd: seizoen 1 is als een lopend verhaal aan het einde mooi afgesloten en dan is een sequel gewoon kut. Period. Net als bij films is een vervolg gewoon kut als in de oorspronkelijke film alle losse draadjes aan elkaar geknoopt zijn.

Nu heb je bij een serie wel weer de tijd om nieuwe dingen te bedenken, wat de makers bij het tweede seizoen ook proberen, maar Hank Moody (de hoofdpersoon) is een beetje sufjes geworden…

De rode lijn in het eerste seizoen was zijn poging om zijn ex-vriendin terug te krijgen. Nu dit gelukt is, heeft hij vooralsnog weinig andere belangrijke dingen te doen. Zelfs de elementen uit het eerste seizoen zijn eruit gesloopt… de selfdestructing Hank Moody is kwijt: geen drowning in a pointless sea of pussy, geen roken meer (nicotine pleisters!), geen excessief drankgebruik meer. Donder toch op.

In plaats van het gouden oude verhaal, gaan we volgens mij meer genieten van een hoop ander gedoe – schijnbaar meer de kant van de extremen. Marcy en Charlie lekker aan het coken, Charlie z’n baan kwijt, Hank met een ietwat dubieuze man die graag z’n biografie geschreven wil zien.

Enfin, wellicht dat het een leuke kant op gaat als er wat meer afleveringen zijn geweest – maar vooralsnog kunnen deze afleveringen bij lange na niet tippen aan seizoen 1.