Gekut deze ochtend. Trein vertraging waardoor ik m’n aansluiting mis. Zitten nu zelfs achter een stoptrein.. Ze adviseerden me zelfs een half uur langer op castricum te blijven, maar ik ga maar koffie drinken op a’dam ofzo.

En dat was het dan. Net de laatste aflevering van californication in de trein gekeken. Zoals ik eerder schreef was ik totaal niet tevreden met dit seizoen. Toch heeft die laatste aflevering me een beetje mogen bekoren.

Ga ik toch weer zo’n dvdbox kopen…

Gisteren ging ik er op uit voor een nieuw geheugen kaartje (m’n nokia is weer gerepareerd, maar m’n geheugenkaartje was kwijt). De mediamarkt kopie (saturn) deelde gratisch kerstbomen uit en zo kwam ik terug met een geheugen kaartje en een kerstboom.

Over Californication was ik lyrisch. Het eerste seizoen, wel te verstaan. Bij de start van het tweede seizoen was ik al zeer teleurgesteld. En nu de laatste aflevering eraan komt (gisteravond nummertje 11 uit het seizoen gekeken) kan ik eigenlijk al concluderen dat de lol er echt vanaf is. Het is moeilijk je vinger te leggen op wat er mis is gegaan – maar ik denk dat er te veel verhaallijnen zijn, en dat die allemaal ook nog eens over the top zijn. Daarnaast is het voornamelijk drama geworden en erg weinig humor.

Hoe dan ook, je zou zeggen dat de serie nu afgelopen is. Maarrrr nee, ze durven nog een derde seizoen te doen. En daarmee zeg ik toch echt: Californication is niet meer leuk, en dient puur voor de centen. Californi-cashcow.

Voor zover iemand het gemerkt heeft : ik was vanaf zondagmiddag/avond tot en met woensdag avond (paar minuten geleden) even plat. Reden: ik was bezig m’n server die fungeert als testbak en webserver voor deze site aan het omzetten naar XenServer 5.

Hoewel Xen al draaide, moest ik nog even de boel overzetten – dat duurde natuurlijk wat langer (suf klusje). Ik wilde ook graag Ubuntu gebruiken onder Xen; hier is standaard geen template voor. Vandaar dat ik daar een middag aan kwijt ben geweest om dat toch draaiende te krijgen. Wellicht een how-to hierover later.

Anyhow, als het goed is hoeft-ie voorlopig niet meer plat: de site draait op een aparte virtuele machine en dus kan ik mijn test dingetjes doen op andere virtuele servers.

Gaat het toch nog goed komen met het Nederlandse roltrapgedrag? Zoals bezoekers van ondermeer de Londense tube wel weten, is het zeer ongepast om uitgebreid aan de linkerkant van de roltrap te gaan staan. Een duw in je rug is niet vreemd (zeker in een drukke spits). ProRail gaat dit vanaf vandaag ook als test invoeren op Amersfoort (minus de duw in je rug, denk ik) – groene ‘lopende’ voetjes aan de linkerkant van de roltrap, rode ‘stilstaande’ voetjes aan de rechterkant. De bedoeling is dat men dus rechts gaat staan en links gaat lopen.

Sommigen (volgens reacties op de TV, internet e.d.) vinden het maar een overbodig systeem: al die drukte om niets; het leven is te kort; bla bla. Sorry? Roltrappen zijn er niet alleen voor de luie/kreupele mens die geen trappen loopt, maar ook voor de mens die graag een tikkie sneller boven wil zijn (zodat de trein gehaald kan worden). Dat de stilstaander niet wil lopen, no problem – dat de loper niet wil stil staan, ook geen punt. Dus lijkt het me helemaal fair dat de stilstaander rechts gaat staan en de loper zich links verplaatst.

Sterker nog: het fucking systeem werkt perfect in vele landen, dus eigenwijze Hollanders: pas je graag aan zodat we vredig verder kunnen leven. (Nu nog het dringen voor de metro en trein fatsoeneren, het OV-betaalsysteem goed bouwen en we worden nog eens geciviliseerd in het openbaar vervoer.)

Afgelopen jaar heb ik enorm genoten van de serie Californication – hell, ik heb zelfs de DVD box van het eerste seizoen aangeschaft.

Vandaag had ik eindelijk tijd om te kijken naar de eerste twee afleveringen van het tweede seizoen. Officiële air-date is voor de VS 29 september, maar de eerste afleveringen waren al gelekt – vandaar. Maar waar ik al bang voor was, is gebeurd: seizoen 1 is als een lopend verhaal aan het einde mooi afgesloten en dan is een sequel gewoon kut. Period. Net als bij films is een vervolg gewoon kut als in de oorspronkelijke film alle losse draadjes aan elkaar geknoopt zijn.

Nu heb je bij een serie wel weer de tijd om nieuwe dingen te bedenken, wat de makers bij het tweede seizoen ook proberen, maar Hank Moody (de hoofdpersoon) is een beetje sufjes geworden…

De rode lijn in het eerste seizoen was zijn poging om zijn ex-vriendin terug te krijgen. Nu dit gelukt is, heeft hij vooralsnog weinig andere belangrijke dingen te doen. Zelfs de elementen uit het eerste seizoen zijn eruit gesloopt… de selfdestructing Hank Moody is kwijt: geen drowning in a pointless sea of pussy, geen roken meer (nicotine pleisters!), geen excessief drankgebruik meer. Donder toch op.

In plaats van het gouden oude verhaal, gaan we volgens mij meer genieten van een hoop ander gedoe – schijnbaar meer de kant van de extremen. Marcy en Charlie lekker aan het coken, Charlie z’n baan kwijt, Hank met een ietwat dubieuze man die graag z’n biografie geschreven wil zien.

Enfin, wellicht dat het een leuke kant op gaat als er wat meer afleveringen zijn geweest – maar vooralsnog kunnen deze afleveringen bij lange na niet tippen aan seizoen 1.

Iets waar ik mij een beetje aan kan ergeren, zijn de fouten die mensen maken als ze procenten gebruiken om iets te verduidelijken. Opzich zijn procenten heel handig om te gebruiken – veel mensen zijn erg goed in verhoudingen snappen aan de hand van procenten; maar gebruik ze dan wel goed!

Procenten drukken een verhouding uit. Namelijk tussen ‘alles’ en ‘een deel van alles’. Alles is dan 100% en ‘een deel van alles’ is een getal wat in verhouding staat met ‘alles’. Als een TV 599 euro kost en je krijgt 7% korting, dan is ‘alles’ de 599 euro (100%) en ‘een deel van alles’ de korting die je krijgt (41,93 euro – 7%). Tot zover brugklas wiskunde.

Er zijn twee hele grote fouten die je regelmatig ziet als men gebruik maakt van procenten. Bij de ene betreft het het gebruik van de term ‘procenten’, bij de tweede gaat het over het totaal verkeerd gebruiken van de term.

Een eerste hatelijk fout die je vaak voorbij ziet komen, is het gebruiken van procenten om feiten te verdraaien (of op z’n minst de feiten te verhullen en wel op zo’n manier dat de gemiddelde lezer de feiten niet zal checken). Een voorbeeld uit de laatste Bright Magazine (23; pag. 62):

“Er werd in 2007, het jaar van milieuhype, minder duurzame energie geproduceerd in Nederland. In 2006 bestond 6,5 procent van de totale energieproductie uit groene stroom, maar volgens het CBS is dat in 2007 naar 6,0 procent gedaald.”

Of de stelling (minder duurzame energie geproduceerd in Nederland in 2006 vs. 2007) nu juist is of niet, dat is niet af te leiden uit de cijfertjes die dit onderbouwen. ‘Minder duurzame energie geproduceerd’ stelt dat het om harde getallen gaat (er staat nergens ‘relatief’ of ‘procentueel’); maar procenten zijn relatief! Ze zijn relatief aan een absoluut getal – in dit geval de groene energieproductie als deel van de totale energieproductie. Deze energieproductie meten we officieel met de SI-eenheid joules (J), maar gebruikelijk is te spreken van Kilowattuur (kWh).

Als onze totale energieproductie 100 kWh zou zijn over 2006 (fictief ja ), dan zou de groene energieproductie dus 6,5 kWh zijn (6,5% van 100 kWh). In 2007 is het duidelijk dat de verhouding tussen groene energieproductie en andere energieproductie verschoven is – we wekken relatief (!) minder groene energie op. Maar wat nou als onze totale energieproductie in 2007 gegroeit is (wat niet zo raar zou zijn; we gebruiken nog altijd meer en meer energie), bijvoorbeeld naar 110 kWh – dan zijn we plots meer groene energie gaan produceren dan in 2006! Van 6,5 kWh in 2006 naar 6,6 kWh in 2007 (110 * 0,06).

Kortom: het geciteerde stukje kan het totaal mis hebben, de geoefende lezer zal dat zien (en wellicht de absolute getallen erbij zoeken); de niet geoefende lezer zal de denkwijze van de auteur volgen zonder verdere vragen: 6,5 is immers meer dan 6,0.

De tweede fout is een die ik vaak zie op RTL 7 (tijdens het financieel economisch nieuws): als de beurskoers 1 uur geleden nog 3,75% was gezakt (in verhouding met de beurskoers aan het begin van de dag – de 100%) en op dit moment 3,5% is gezakt (opnieuw in verhouding met de beurskoers aan het begin van de dag), dan is er ook een verhouding uit te rekenen tussen de genoemde procentuele getallen. Op RTL 7 roepen ze dan graag wat het verschil tussen de koersdaling (in procenten) van 1 uur gelden (3,75%) en de de koersdaling op dit moment (3,5%) is. Volgens sommige correspondenten van RTL 7 is het verschil tussen die twee getallen 0,25 procent.

FOUT. Als dat zo zou zijn, dan zou de koersdaling op dit moment niet 3,5% zijn maar 3,74% (3,5 * 0,9975). Wat ze willen zeggen is dat het verschillen tussen de procentuele getallen op dit moment 0,25 bedraagt. Dit getal is absoluut (en niet relatief, zoals procenten). Het getal om het verschil tussen procentuele getallen uit te drukken heeft zelfs een naam – procentpunt. In dit geval zou de correspondent dus moeten zeggen dat het verschil tussen de koersdalingsmeting van een uur geleden en die van dit moment 0,25 procentpunt bedraagt. Wil hij het zo nodig in procenten uitdrukken, moet hij dat maar even uitrekenen (6,67%).

Vanwaar mijn gezeur? De eerst gegeven fout wordt vaak per ongeluk gemaakt – als er in het voorbeeld geen absolute getallen gecheckt zijn is het onduidelijk of de stelling houdbaar is (heeft de schrijver wel de absolute getallen gecheckt, maar de relatieve getallen gebruikt heeft voor z’n verhaal is de stelling wel correct maar verkeerd onderbouwd). Maar de eerste fout kan ook expres gemaakt worden, om de lezer te misleiden. Het is aan de lezer om altijd scherp te blijven (en aan de schrijver om betere getallen te zoeken om z’n stelling te staven).

De tweede fout zal minder snel tot verwarring leiden of voor misleiding gebruikt worden, maar kan tot zelfde problemen leiden: een stelling kan compleet verkeerd geformuleerd worden, omdat het verschil tussen procenten en procentpunten niet gemaakt wordt. In dit geval vind ik het met name storend omdat deze fout ook gemaakt wordt door (semi-) specialisten. Ik verwacht van een economische journalist die de hele dag met cijfertjes schuift meer exactheid dan van een leek op dit vlak.

U bent gewaarschuwd!

Jawel! Ik ben weer een student en mag dus zonder maatschappelijke druk dit berichtje met een biertje in de hand typen (wat ik dan ook doe). En wel een student in Groningen, aan de Rijksuniversiteit Groningen; studie bedrijfskunde. Een beetje lullen over processen, organizational behaviour en wat al niet meer. Best interessant.

Bij een studie in dit dorp deze stad (wist jij dat Groningen een stad is?) hoort natuurlijk ook een bijpassende kamer. Je kunt me vanaf nu dan ook vinden op de Oosterweg in Groningen; zo’n tien minuten lopen van zowel het centrum (3 gezusters et al.) als het station (vervoer naar de bewoonde wereld). Exacte informatie mag je me persoonlijk vragen.

Voor de overcompleetheid: een ieder die mij bekend is, is natuurlijk altijd uitgenodigd (al is vooraf een belletje verstandig – 3 uur reizen om te ontdekken dat ik er niet ben lijkt mij een domper).

Goedemorgen! Ik ben alweer ruim een week terug van een top vakantie. Lekker met de auto in Rimini, Rome en nabij Siena geweest. Italië dus. Enorm veel meegemaakt, te veel om hier neer te pennen; wil je wat weten moet je dat maar vragen .

Foto’s volgen misschien nog, maar pin me daar niet op vast.

Wel is er een liedje wat ik jullie moet laten horen, het is zo ongeveer het nummer van de vakantie geworden. Het nummer heet Jean Pierre Le Douche en komt van Le Le (je weet wel – Breakfast, Skinny Jeans). ‘t Lied verhaalt over Jean Pierre Le Douche, le grand big mac du village. Hij heeft veel geld, vrouwen, auto’s en haute couture. Een pracht man!

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.