Gisteren begon de heisa over de folder van Het Nieuwe Rijk. In het foldertje wordt gesproken over het aanbrengen van een tatoo met je BSN – lekker handig, hoef je geen paspoort meer mee te slepen. Vandaag kwam eindelijk de ware aard naar buiten: een harde schop tegen de vingerafdruk registratie.

Leuk, ik maakte mij daar enkele dagen terug ook boos over. Deze club krijgt dan ook mijn volledige support!

Pas op: ik heb niet zoveel zin en tijd om er een genuanceerd stukje van te maken. Discussie kan altijd in de comments.

De laatste tijd heb ik het gevoel dat de overheid meer en meer van ons weet en dat we als levende kikkers gaar worden gekookt.

Wat is er in de afgelopen paar jaar ingevoerd en wat gaat er ingevoerd worden:

• Vingerafdrukken in je paspoort.
• Kilometerheffing.
• OV chipkaart.

Laat ik beginnen met de vingerafdrukken. In principe is het een goed plan dat de vingerafdrukken in je paspoort komen, het is een betere manier voor identificatie dan een foto alleen (die nu gebruikt wordt). Het probleem is echter dat er bedacht is dat deze gegevens ook wel in een centrale database opgeslagen kunnen worden. Helemaal nérgens voor nodig: een vingerafdruk past makkelijk op een chip – sterker nog, ik loop met een pasje voor m’n werk rond waar m’n vingerafdrukken in zitten. Deze afdrukken staan nergens anders, behalve in mijn pasje (zodat ik deuren e.d. kan openen).

Next: kilometerheffing met een GPS kastje in elke auto. Nog los van de discussie of het een goede manier van heffen is, is er nog een groter probleem: ook nu weer wil men alle gegevens opslaan in een centrale database. Maar niet alleen gaan ze precies bijhouden waar je gereden hebt, nee er is ook nog het lumineuze plan bedacht om adviezen naar lease-rijders te sturen over welke routes ze beter kunnen nemen. De overheid gaat zich dus bemoeien hoe jij en ik ons naar ons werk verplaatsen!

En de OV chipkaart. Zelfde verhaal: er is precies bekend wanneer en waar jij met het openbaar vervoer bent geweest.

En vergeet niet dat er meer van dit soort systemen zijn: het digitale zorgdossier, de opslag van specifieke internetgegevens (wanneer welk IP welke website heeft bezocht), de opslag van telefoongegevens (wanneer welk nummer welk nummer heeft gebeld of gesmst).

Op zichzelf lijken deze systemen misschien allemaal in mindere of meerdere mate onschuldig, maar als deze gegevens in verkeerde handen belanden kan er van alles mee gedaan worden. Verzekeraars kunnen beslissen je niet meer te verzekeren, criminelen laten jouw vingerafdrukken overal achter. Of natuurlijk het tweede wereld oorlog scenario: dankzij onze geweldige administratie is het verdomd makkelijk om de zwakkere uit de samenleving op te sporen. Koppel al deze gegevens en je hebt controle over alles en iedereen. Laat vervolgens Wilders minister president worden en de moslims kunnen maar beter terug naar ‘hun eigen land’, want daar zijn ze dan veiliger dan hier.

Waarom wil de overheid zoveel van ons weten? Het zal toch niet zijn omdat deze regering vol zit met slechtheid en graag Big Brother spelen? Nee, ik denk dat het voort komt uit het altijd durende spelletje dat de overheid graag alles over z’n burgers wil weten (want dat vergemakkelijkt de aansturing en de controle) en de burger zo autonoom mogelijk wilt blijven.

Maar met de technische mogelijkheden wordt het steeds makkelijk om gigantische databases bij te houden en met één druk op de knop zeer exacte informatie te vinden over waar iets gebeurd. En dus zorgt de overheid ervoor dat ze zoveel mogelijk gegevens hebben, zelfs al zijn die gegevens totaal overbodig om het oorspronkelijke doel te behalen (zoals bij de kilometerheffing). En ondertussen wordt de burger verder ingeperkt, zonder dat ze het schijnbaar doorhebben. Om bang van te worden.

Jezus Christus, wat ik nu weer meemaak.

Gisteren had ik een gezellig feestje van wat geneeskunde studenten. Komt natuurlijk wat alcohol bij kijken en soms ga ik raar dromen van alcohol. Zeker als het spul als wijn en likeur is, omdat al het bier alweer op is. Eigenlijk alleen bij van die zoete likeurs als Malibu enzo. Ik droom niet zo heel vaak raar, want die likeurs rotten m’n tanden weg dus drink ik het niet zo vaak. Enfin, lekker belangrijk. De inhoud van die droom is boeiender: ik droomde dat ik weer in het huis woonde waar ik was opgegroeid, samen met m’n ouders. En blijkbaar met een priester of iets gelovigs (iemand met een bijbel in de hand). Als agnostische atheïst trek ik dat soort mensen zeer slecht. Dat maakte ik in mijn droom ook duidelijk: dat soort mensen duld ik niet in m’n huis. Gevolg was ruzie en alles.

Die droom doet er verder niet zo toe. Wat gebeurde: ik werd wakker met een hele vieze kut kater. Je kent het allicht: koppijn, smerige smaak in je bek en een gevoel dat je elk moment de wc-bril gaat knuffelen (maar dat niet doet en dus weer een gootsteen onteerd of iets dergelijks, omdat de plee te ver lopen is, waardoor je ‘s middags dat weer mag opruimen, zodat je het dan nog eens dunnetjes over kan doen. Broodjes kebab geweekt in alcohol en maagzuur. Lekker.).

Goed, kater en net wakker. Gaat de deurbel. Meestal kan me het weinig schelen, ze gooien wel een briefje door de deur (en ik verwacht niemand om 11:15). Maar vandaag verwacht ik wel iemand, namelijk de postbode met een pakketje. En je weet hoe snel die weer in hun busje stappen, zodat ze het morgen nog eens kunnen proberen als je er ook niet bent. En bij poging drie ben je er weer niet, dus mag je het afhalen. De volgende werkdag. Je snapt: ik wilde dat pakketje nu hebben en niet over tig werkdagen.

Ik spring uit bed, ga weer even op de bedrand zitten: want duizelig en een slokdarm die aan het werk wil, sta weer op en loop naar de deur. Dus ik sta in m’n boxer in de deuropening en zie dat het de postbode niet is. Tenzij hij nu twee lelijke oude vrouwtjes is die een zwarte jas dragen (in plaats van het immer gezellige PTT-rood of TNT-oranje).

Mormel: “Goedemorgen, ik wil met u praten over de waarden uit de bijbel.”

Ik: “Ik kom uit m’n bed voor de postbode, ik heb een gruwelijke hekel aan godsversprijders en heb godverdomme een kater die zelfs jezus niet wegkrijgt met z’n heilige handjes. Nee, ik heb daar geen zin in. Nu effe niet. Besides, als ik al iets lees is het non-fictie. Veel leuker. Geen succes verder met uw missie.” klap deur dicht.

Bedenk ik me net: het was fucking woensdagochtend 11:15. Is de doelgroep van de bijbel enkel studenten en werkelozen?

Hij is ook in Nederland gesignaleerd: de snuggie. Een uitermate kansloos product in de vorm van een deken met mouwen.

Nu viel mij plots ook de product placement op in Californication en Two and a Half Men (werd expliciet genoemd). Dat spul gaat ons leven infiltreren… let maar op!

Vandaar een fatsoenlijke parodie. The what the fuck blanket, the blanket that will ruin your sexlive (en meer).