Let op dit is een lang verhaal, zonder gezapige kijk-plaatjes. Klik op ‘lees verder’ hieronder om het hele verhaal te zien.

De discussie rond gebruik van aardolie heeft weer een extra impuls gekregen. Dit maal niet vanuit de hoek van de natuurrakkers, maar voor de verandering uit de hoek van de mensen die bang zijn de olie straks op (zoals vroeger het enige argument was om oliegebruik te minderen). En gelijk hebben die mensen, zou ik zeggen. De prijzen voor benzine rijzen de pan uit, een gevolg van een te grote vraag en een te klein aanbod. Door heel Europa staken werknemers die direct te maken hebben met de olieprijzen. Ook in ons eigen landje zien we stakingen in de transport sector. Maar ook de stakingen van het busvervoer hadden hier indirect mee te maken (hadden zeg ik, vandaag is er weer wat geld gevonden voor de buschauffeurs).

De zogenaamde ‘Peak Oil‘ lijkt dichtbij te komen of is misschien al geweest. Na deze piek zal de productie van olie dalen, met belachelijke prijzen voor praktisch alles als gevolg. Dit merken mensen nu al. Auto rijden is een stuk duurder geworden, waarmee ook de producten die van plek A naar plek B vervoerd zijn logisch gezien duurder zijn geworden. Mijn vraag is niet wat de gevolgen zijn (die betekenen sowieso een hervorming van de energiemarkt), maar hoe gaan we de gevolgen opvangen? En als het even mee zit, redden we tussendoor ook nog het klimaat.

Klik op ‘lees verder’ voor de rest.

De oplossing lijkt makkelijk: dump een zooi windmolens neer en klaar ben je. Immers, als we al onze elektriciteitsbehoefte kunnen bevredigen met een zooi molentjes zijn we toch klaar? Sure, maar het heeft zo z’n mitsen en maren. Allereerst gaat het hier alleen over elektriciteit. Hoe zit het met het rijden? De transport sector is niet gebaad bij groene stroom, die moeten brandstof in die tank gooien. Maar ook is het een prijzige aangelegenheid en vooralsnog niet rendabel (wellicht nooit). Meer nadelen over windenergie zijn op deze wiki pagina te lezen

Ook andere duurzame energiebronnen lijken te kampen met een beperkte opbrengst en daarmee zijn het dure bronnen. De wispelturigheid van de zon, de beperkte energie uit golfslag, de moeilijk te bereiken hitte uit de aarde, etc. Maar we moeten toch snel met een oplossing komen om olie zo veel mogelijk uit te schakelen als energiebron. Waar is dus het mirakel wat ons allemaal zal redden? Sommigen zeggen kernfusie, maar die technologie is nog niet zo ver – en zoals het er nu naar uit ziet zijn er nog steeds niet genoeg centen om snel door te stomen met onderzoeken. Dus what about… kernsplijting?

Kernsplijting levert al sinds 1954 stroom aan het energienet, ervaring hebben we er mee. De problemen zijn ook bekend, hoewel een aantal daarvan sterk overtrokken of niet meer waar zijn. De gevaren op ongelukken zijn beperkt, door fatsoenlijke constructies, goed personeel en een reactie die bij het uit de hand lopen zichzelf dooft. Ook het afval probleem is een beperkt probleem – waar het afval inderdaad nog altijd duizenden jaren blijft bestaan, gaat het slechts om een kubieke meter afval per reactor per jaar. Terwijl het opslaan van dit afval nog altijd lukt.

Maar kernsplijting is niet de toekomst. Er zullen geheid problemen ontstaan met de afval opslag als we dit op grote schaal gaan proberen, en ook de risico’s zijn nog altijd veel te groot om al je geld in te zetten op deze techniek. Maar het koopt ons wel weer wat tijd en levert ons een besparing op die we goed kunnen gebruiken om andere bronnen aan te boren. Volgens mij dan toch kernfusie.

Kernfusie splijt de kernen van verschillende atomen niet, maar voegt deze samen om zo een nieuw element te vormen. Het verschil in massa tussen het ‘oude’ element en het ‘nieuwe’ element levert energie op volgens Einsteins theorie E = mc2 (Energie is massa maal de snelheid van het licht in het kwadraat); de zon doet precies dat. Helaas heeft kernfusie zeer veel energie nodig om überhaupt plaats te kunnen vinden. In het verleden is in het Verenigd Koninkrijk een kernfusie centrale gebouwd, welke 16 megawatt opleverde maar waar wel 25 megawatt in moest. Een negatief rendement. Op dit moment zijn echter verschillende landen samen bezig om een kernfusie centrale te bouwen die 500 megawatt moet kunnen leveren, waarbij 50 megawatt nodig is om de boel draaiende te krijgen.

Het enige afval waar we lastig vanaf kunnen komen bij zo’n centrale, is de reactor. Deze zal tijdens z’n dienst radioactief zijn geworden en aan het einde van die dienst dus ‘gedumpt’ moeten worden. Gelukkig is de halfwaarde tijd van deze radioactiviteit zeer klein – 12 jaar. Dit betekend dat een reactor al na ongeveer 150 jaar niet meer een gevaar is – overzichtelijker dan duizenden jaren en zelf overzichtelijker dan de gevolgen van onze huidige co2 uitstoot.

Als we op deze manier onze elektriciteit behoefte voor zeer lange termijn getackeld hebben, zijn we er bijna. Het laten rijden van auto’s op andere energie dan fossiele-brandstof lijkt nu al opgelost: bio-brandstof. Maar ook dit lijkt nu al tot problemen te lijden, want de akkers voor voedselvoorziening zijn schaarser geworden (een litertje maïs-olie levert vast meer op dan die maïskolven in ongeperste vorm). Een groeiende populatie mensen en een minder snel groeiende hoeveelheid voedsel betekend sowieso oorlog.

Dus we laten de auto’s gewoon op diezelfde stroom uit de kernfusie reactor rijden. Dit kan door middel van waterstof of ‘simpelweg’ het gebruik van accu’s.

Mijn tweede vraag was of we het klimaat ook meteen gered hebben. Zo te zien wel, al baseer ik mij in dit geval voor het gemak op een bericht van iemand die als bron Dr. Erik Min noemt. Deze persoon geeft aan de ‘brandstof; bestaat uit een deel van ons zeewater, de atomen onder de noemer Deutrium, wat 0,015% van ons zeewater vertegenwoordigd – deze hoeveelheid is voldoende voor miljarden jaren aan energie (en daarmee oneindig op deze wereld, aangezien de zon over een kortere periode al opgebrand zal zijn). De tweede ‘brandstof’ is Tritium, bijna niet aanwezig op aarde, maar zelf te maken uit Lithium – van Lithium hebben we genoeg voor 3000 jaar. In die periode zullen we de kernfusie met enkel Deutrium ‘onder de knie’ moeten krijgen, die ook mogelijk moet zijn.

De uiteindelijk uitstoot bestaat uit 300kg helium per gigawatt centrale per jaar. Niet voldoende om voor problemen te zorgen. En de eerder genoemde reactor, met een halfwaarde tijd van 12 jaar.

Redden we het klimaat? Yeah baby!

Last but not least: al wordt kernfusie niets, of zie ik de techniek te rooskleurig; we moeten iets doen om onze energiebehoefte te vervullen. Als dit betekend dat we moeten grijpen naar technologieën die in de jaren ’80 afgeschoten zijn politici onder de druk van het volk, dan moet dat maar.

Disclaimer: de gelinkte bronnen zijn beperkt; ik heb dit verhaal neergezet om een idee te geven van een mogelijke toekomst. Ik heb hier al zoveel over gelezen, dat ik geen zin meer had om de juiste bronnen erbij te zoeken. Zie bovenstaande meer als een kans om je verder te verdiepen in dingen enzo.

Stem of voeg toe aan :